ما زنده از آنیم که آرام نگیریم

اول از همه از پیشگاه صاحب الزمان بعد حضرت آقا و بعد شما بچه های با مرام ولایی بابت آپ نکردن عذر خواهی میکنم.

بزودی بر خواهم گشت.

یا علی

سيانور، پاياني بر فروغ جاويدان دوشنبه بود؛ 27 تيرماه 1367 عقربه‌هاي ساعت، 2 بعدازظهر را نشان مي‌داد كه گويندة اخبار راديو، در رأس خبرهاي خود، خواند: جمهوري اسلامي ايران طي پيامي به دبيركل سازمان ملل، ضمن قدرداني از اقدامات وي اعلام كرد، در جهت استقرار امنيت، قطعنامه 598 را رسما پذيرفته است. دو روز بعد، امام خميني(ره) پيام بسيار مفصلي به مناسبت سالگرد كشتار زائران ايراني در مكه و نيز پذيرش قطعنامه 598 صادر كرد كه در آن، از همة كساني كه در جبهه‌ها شركت كردند، تشكر كرده بود و پذيرش قطعنامه را در مقطع كنوني، به مصلحت انقلاب و نظام دانسته بود. در همين پيام بود كه ايشان، اين اقدام را به منزله «نوشيدن جام زهر» دانسته و فرمودند: «به اميد رحمت خدا، اگر آبرويي داشتم با او معامله كردم». چهار روز از پذيرش قطعنامه از سوي ايران گذشته بود كه روز جمعه 31 تيرماه 1367، عراقي‌ها، دوباره دست به يك تهاجم گسترده در جنوب كشور زدند و تا سي كيلومتري خرمشهر جلو آمدند. آنها مي‌خواستند با اشغال مناطقي از ايران، افراد بيشتري را به اسارت بگيرند تا در مذاكرات پس از جنگ، برگ برنده دستشان باشد. با پذيرش قطعنامه هم، اكثريت نيروهاي نظامي حاضر در منطقه تخليه شده بودند و خرمشهر، مدافعان چنداني نداشت و در آستانه سقوط قرار گرفته بود. در اين هنگام، امام خميني(ره) با فرستادن پيامي براي فرماندهان سپاه، از آنها خواستند هر طوري كه شده، مانع از حضور دشمن در منطقه شوند. گسترده نيروهاي بسيجي، كه بعد از پذيرش قطعنامه، در باغ شهادت را به روي خودشان بسته ديده بودند، روانة جبهه‌هاي جنوب شدند و عراق را تا خطوط مرزي عقب زدند. اين حمله وحشيانه عراق، به اعتراف كارشناسان عراقي، به ضرر خودشان تمام شد. يك مقام ارشد ارتش عراق، اين اقدام را اشتباهي استراتژيك دانست كه منجر به خروش ملي مردم ايران شد و ابتكار عمل را از دست عراق خارج كرد. □ ساعت 14:30سوم مردادماه 1367 بود. تعدادي از اعضاي سازمان مجاهدين خلق كه با پيروزي انقلاب اسلامي به عراق متواري شده بودند، با استفاده از حمايت‌هاي گستردة صدام، در حال انجام اقداماتي بر ضد نظام جمهوري اسلامي بودند، از توجه ايران به مناطق جنوبي و غفلت از غرب كشور، استفاده كردند و با پشتيباني ارتش عراق، و با استفاده از آخرين سلاح‌هاي سبك و سنگين كه آمريكا و صدام در اختيارشان قرار داده بود، به سمت باختران(كرمانشاه فعلي) حركت كردند. آنان خيلي زود، با عبور از تنگة پاتاق، وارد خاك ايران شدند و شهرهاي سرپل‌ذهاب و كرند غرب را تصرف كردند. در شب اول در شهر اسلام‌آباد توقف كردند مردم اين شهر، حتي مجروحان حاضر در بيمارستان، را به رگبار گلوله بستند. جالب آنكه آنها حتي به بستگانشان هم رحم نكردند. مسعود رجوي، سركرده اين گروه، در حالي كه بر خودروي ضدگلوله سوار بود، كاروان مجاهدين خلق را كه پانزده هزار زن و مرد بودند، همراهي مي‌كرد. فرماندهان منافقين، خيال مي‌كردند كه وضعيت نظامي ايران از هم پاشيده و بسيار آسيب‌پذير است و تنها يك ضربه و شوك، نظام جمهوري اسلامي را فرو خواهد ريخت. آنها طرح عمليات خود را در يك جلسه 24 ساعته آماده كرده بودند و در تاريخ 31 تيرماه 1367، نيروهاي خود را توجيه كرده و نام عمليات را هم گذاشته بودند: «فروغ جاويدان». رجوي در جلسه توجيه نيروها، وضعيت داخلي ايران را شكننده توصيف مي‌كند و مي‌گويد: اين كالك عملياتي است. شما به آساني به تهران خواهيد رسيد و با سرنگوني رژيم، همة ايران در اختيار شما خواهد بود. و در پاسخ به يك سؤال ديگر، متكبرانه مي‌گويد: «پاسخ به سؤالات بعدي در ميدان آزادي تهران ...!» □ در پايان روز اول بود كه مردان شوراي عالي دفاع ايران كه از سقوط شهرهاي غرب كشور مطلع شده بودند، صياد شيرازي را مأمور رسيدگي به وضعيت منطقة غرب كردند. صياد، همان شب با يك هواپيماي فالكون، خودش را به باختران رساند و هنگامي كه از اوضاع منطقه آگاه شد، دريافت كه برخلاف گمانشان، با ارتش عراق طرف نيستند؛ بلكه در برابر نيروهاي مجاهدين خلق، قرار گرفته‌اند. وي سپس طرحي ريخت كه بر پاية آن، بايد به متجاوزان اجازه مي‌دادند تا تنگة «چهارزبر» در 34 كيلومتري باختران پيشروي كنند. آنگاه در آنجا، خلبانان هوانيروز از عقب و جلو، راه را بر كاروان مي‌بستند و نيروهاي مردمي و بسيجي بسياري كه پس از آگاهي از حمله، از سراسر كشور به باختران آمده بودند، حسابشان را مي‌رسيدند. حضور گسترده نيروهاي مردمي در باختران به اندازه‌اي بود كه در جاده ورودي شهر، تا كيلومترها ترافيك شده و مردم، پياده به سمت شهر راه افتاده بودند! □ صبح روز پنجم مرداد، عمليات «مرصاد» آغاز شد؛ رمزش را هم گذاشته بودند: «يا علي ‌بن ابي‌طالب». منافقين، كه سرخوش از اين بودند كه در طول مسير، با هيچ مقاومت خاصي روبه‌رو نشده‌اند، ناگهان خود را در جهنمي از آتش ديدند كه از زمين و هوا بر سر آنها ريخته مي‌شد. چند ساعت بعد،‌ جادة باختران ـ اسلام‌آباد، انباشته از ادوات سوختة اهدايي دولت‌هاي غربي به مجاهدين خلق شد. بعضي‌ها هم كه موفق شده بودند از اين مهلكه جان سالم به در ببرند، به روستاهاي اطراف پناه بردند و برخي ديگر هم با خوردن قرص سيانور، به زندگي خود پايان دادند. عمليات كه تمام شد، دو طرف جاده آكنده از كپه‌هاي خاكي بود كه در زير خود، اجساد هزاران دختر و پسر را پنهان كرده بود كه دست به خون هموطنان خود آلوده كرده بودند. □ ارتش عراق كه سلاح‌هاي گوناگوني مثل تانك‌هاي پيشرفته «تي ـ 72» به منافقين داده بود و علاوه بر اين هنگام عمليات با حمايت هوايي و بمباران شهرهاي در مسير، حداكثر پشتيباني را از نيروهاي اين گروهك كرده بود، پس از شكست سنگين در اين عمليات، در 29 مرداد 1367 مجبور به پذيرش آتش‌بس شد. □ مرصاد، عرصة ايثار و فداكاري خيلي از جوانان و دلاورمردان اين وطن است؛ از جملة آنان، محمدرضا قلي‌وند است كه در روز پنجم مرداد ماه، در سرپل‌ذهاب به شهادت رسيد. محمدرضا، فرماندار شهرستان كنگاورِ كرمانشاه بود؛ در حالي كه حتي نزديك‌ترين همرزمان او هم نمي‌دانستند مردي كه همراه آنها مي‌جنگد و حتي براي شناسايي، به داخل خاك عراق مي‌رود، يكي از مسئولان ارشد استان است! شهيد قلي‌وند را «چمران خطه غرب» ناميده‌اند. وقتي به او مسئوليت فرمانداري كنگاور پيشنهاد شد، نمي‌پذيرفت. خيلي اصرار كردند، پذيرفت، اما به شرطي كه هر وقت لازم شد جبهه برود، كسي مانعش نشود.

دوشنبه بود؛ 27 تيرماه 1367

عقربه‌هاي ساعت، 2 بعدازظهر را نشان مي‌داد كه گويندة اخبار راديو، در رأس خبرهاي خود، خواند: جمهوري اسلامي ايران طي پيامي به دبيركل سازمان ملل، ضمن قدرداني از اقدامات وي اعلام كرد، در جهت استقرار امنيت، قطعنامه 598 را رسما پذيرفته است.
دو روز بعد، امام خميني(ره) پيام بسيار مفصلي به مناسبت سالگرد كشتار زائران ايراني در مكه و نيز پذيرش قطعنامه 598 صادر كرد كه در آن، از همة كساني كه در جبهه‌ها شركت كردند، تشكر كرده بود و پذيرش قطعنامه را در مقطع كنوني، به مصلحت انقلاب و نظام دانسته بود. در همين پيام بود كه ايشان، اين اقدام را به منزله «نوشيدن جام زهر» دانسته و فرمودند: «به اميد رحمت خدا، اگر آبرويي داشتم با او معامله كردم».
چهار روز از پذيرش قطعنامه از سوي ايران گذشته بود كه روز جمعه 31 تيرماه 1367، عراقي‌ها، دوباره دست به يك تهاجم گسترده در جنوب كشور زدند و تا سي كيلومتري خرمشهر جلو آمدند. آنها مي‌خواستند با اشغال مناطقي از ايران، افراد بيشتري را به اسارت بگيرند تا در مذاكرات پس از جنگ، برگ برنده دستشان باشد. با پذيرش قطعنامه هم، اكثريت نيروهاي نظامي حاضر در منطقه تخليه شده بودند و خرمشهر، مدافعان چنداني نداشت و در آستانه سقوط قرار گرفته بود. در اين هنگام، امام خميني(ره) با فرستادن پيامي براي فرماندهان سپاه، از آنها خواستند هر طوري كه شده، مانع از حضور دشمن در منطقه شوند. گسترده نيروهاي بسيجي، كه بعد از پذيرش قطعنامه، در باغ شهادت را به روي خودشان بسته ديده بودند، روانة جبهه‌هاي جنوب شدند و عراق را تا خطوط مرزي عقب زدند.
اين حمله وحشيانه عراق، به اعتراف كارشناسان عراقي، به ضرر خودشان تمام شد. يك مقام ارشد ارتش عراق، اين اقدام را اشتباهي استراتژيك دانست كه منجر به خروش ملي مردم ايران شد و ابتكار عمل را از دست عراق خارج كرد.
□
ساعت 14:30سوم مردادماه 1367 بود. تعدادي از اعضاي سازمان مجاهدين خلق كه با پيروزي انقلاب اسلامي به عراق متواري شده بودند، با استفاده از حمايت‌هاي گستردة صدام، در حال انجام اقداماتي بر ضد نظام جمهوري اسلامي بودند، از توجه ايران به مناطق جنوبي و غفلت از غرب كشور، استفاده كردند و با پشتيباني ارتش عراق، و با استفاده از آخرين سلاح‌هاي سبك و سنگين كه آمريكا و صدام در اختيارشان قرار داده بود، به سمت باختران(كرمانشاه فعلي) حركت كردند. آنان خيلي زود، با عبور از تنگة پاتاق، وارد خاك ايران شدند و شهرهاي سرپل‌ذهاب و كرند غرب را تصرف كردند. در شب اول در شهر اسلام‌آباد توقف كردند مردم اين شهر، حتي مجروحان حاضر در بيمارستان، را به رگبار گلوله بستند. جالب آنكه آنها حتي به بستگانشان هم رحم نكردند.
مسعود رجوي، سركرده اين گروه، در حالي كه بر خودروي ضدگلوله سوار بود، كاروان مجاهدين خلق را كه پانزده هزار زن و مرد بودند، همراهي مي‌كرد. فرماندهان منافقين، خيال مي‌كردند كه وضعيت نظامي ايران از هم پاشيده و بسيار آسيب‌پذير است و تنها يك ضربه و شوك، نظام جمهوري اسلامي را فرو خواهد ريخت. آنها طرح عمليات خود را در يك جلسه 24 ساعته آماده كرده بودند و در تاريخ 31 تيرماه 1367، نيروهاي خود را توجيه كرده و نام عمليات را هم گذاشته بودند: «فروغ جاويدان».
رجوي در جلسه توجيه نيروها، وضعيت داخلي ايران را شكننده توصيف مي‌كند و مي‌گويد: اين كالك عملياتي است. شما به آساني به تهران خواهيد رسيد و با سرنگوني رژيم، همة ايران در اختيار شما خواهد بود. و در پاسخ به يك سؤال ديگر، متكبرانه مي‌گويد: «پاسخ به سؤالات بعدي در ميدان آزادي تهران ...!»
□
در پايان روز اول بود كه مردان شوراي عالي دفاع ايران كه از سقوط شهرهاي غرب كشور مطلع شده بودند، صياد شيرازي را مأمور رسيدگي به وضعيت منطقة غرب كردند. صياد، همان شب با يك هواپيماي فالكون، خودش را به باختران رساند و هنگامي كه از اوضاع منطقه آگاه شد، دريافت كه برخلاف گمانشان، با ارتش عراق طرف نيستند؛ بلكه در برابر نيروهاي مجاهدين خلق، قرار گرفته‌اند. وي سپس طرحي ريخت كه بر پاية آن، بايد به متجاوزان اجازه مي‌دادند تا تنگة «چهارزبر» در 34 كيلومتري باختران پيشروي كنند. آنگاه در آنجا، خلبانان هوانيروز از عقب و جلو، راه را بر كاروان مي‌بستند و نيروهاي مردمي و بسيجي بسياري كه پس از آگاهي از حمله، از سراسر كشور به باختران آمده بودند، حسابشان را مي‌رسيدند. حضور گسترده نيروهاي مردمي در باختران به اندازه‌اي بود كه در جاده ورودي شهر، تا كيلومترها ترافيك شده و مردم، پياده به سمت شهر راه افتاده بودند!
□
صبح روز پنجم مرداد، عمليات «مرصاد» آغاز شد؛ رمزش را هم گذاشته بودند: «يا علي ‌بن ابي‌طالب». منافقين، كه سرخوش از اين بودند كه در طول مسير، با هيچ مقاومت خاصي روبه‌رو نشده‌اند، ناگهان خود را در جهنمي از آتش ديدند كه از زمين و هوا بر سر آنها ريخته مي‌شد. چند ساعت بعد،‌ جادة باختران ـ اسلام‌آباد، انباشته از ادوات سوختة اهدايي دولت‌هاي غربي به مجاهدين خلق شد.
بعضي‌ها هم كه موفق شده بودند از اين مهلكه جان سالم به در ببرند، به روستاهاي اطراف پناه بردند و برخي ديگر هم با خوردن قرص سيانور، به زندگي خود پايان دادند. عمليات كه تمام شد، دو طرف جاده آكنده از كپه‌هاي خاكي بود كه در زير خود، اجساد هزاران دختر و پسر را پنهان كرده بود كه دست به خون هموطنان خود آلوده كرده بودند.
□
ارتش عراق كه سلاح‌هاي گوناگوني مثل تانك‌هاي پيشرفته «تي ـ 72» به منافقين داده بود و علاوه بر اين هنگام عمليات با حمايت هوايي و بمباران شهرهاي در مسير، حداكثر پشتيباني را از نيروهاي اين گروهك كرده بود، پس از شكست سنگين در اين عمليات، در 29 مرداد 1367 مجبور به پذيرش آتش‌بس شد.
□
مرصاد، عرصة ايثار و فداكاري خيلي از جوانان و دلاورمردان اين وطن است؛ از جملة آنان، محمدرضا قلي‌وند است كه در روز پنجم مرداد ماه، در سرپل‌ذهاب به شهادت رسيد.
محمدرضا، فرماندار شهرستان كنگاورِ كرمانشاه بود؛ در حالي كه حتي نزديك‌ترين همرزمان او هم نمي‌دانستند مردي كه همراه آنها مي‌جنگد و حتي براي شناسايي، به داخل خاك عراق مي‌رود، يكي از مسئولان ارشد استان است!
شهيد قلي‌وند را «چمران خطه غرب» ناميده‌اند. وقتي به او مسئوليت فرمانداري كنگاور پيشنهاد شد، نمي‌پذيرفت. خيلي اصرار كردند، پذيرفت، اما به شرطي كه هر وقت لازم شد جبهه برود، كسي مانعش نشود.

 پس از دوازده ساعت مخفی شدن در محاصره امت حزب الله

لازم به ذکر است که علی رغم اینکه جامعه مدرسین حوزه علمیه قم طی بیانیه ای صانعی را فاقد شرایط احراز مرجعیت اعلام نموده است نامبرده کماکان بر مرجعیت خود تاکید دارد که این خودخواندگی مرجعیت نیز یکی از دلایل اعتراض مردم می باشد.

سپاه : فرمانده سپاه ناحيه سنندج گفت: نقش زنان در دفاع از ارزش‌هاي اسلام و انقلاب در ميدان جنگ نرم حساس و سرنوشت‌ساز است.

ادامه مطلب را بخوانید..........**

فرمانده انتظامي استان قم گفت: مراسم تشييع خانم رباني در فضايي آرام رخ داد و بدون درگيري انجام شد.

به گزارش فارس مهدي توكلي با اشاره به برگزاري مراسم تشييع ماه‌سلطان رباني همسر مرحوم آیت الله حسينعلي منتظري گفت: اين مراسم بدون هيچ درگيري انجام شد و ما شاهد برگزاري مراسمي آرام بوديم.

وي بيان داشت: نيروي انتظامي تمام اقدامات لازم را براي برگزاري يك مراسم آرام انجام داد و خوشبختانه مراسم در كمال آرامش انجام شد.

فرمانده انتظامي استان قم در پاسخ به اين سئوال كه برخي سعي در متشنج كردن فضاي حاكم بر مراسم را داشتند بيان داشت: همانگونه كه مشاهده شد تعداد اين افراد بسيار اندك بود و مي‌خواستند با برخي اقدامات خود فضاي مراسم را متشنج كنند ولي نتوانستند كاري از پيش ببرند.

توكلي ابراز داشت: مراسم تشييع در حرم مطهر و همچنين گلزار شهدا با آرامي دنبال شد و اين مرحومه نيز به خاك سپرده شد.

در مراسم تشييع همسر منتظري حدود 200 نفر شركت كرده بودند كه اغلب از استان‌هاي تهران و اصفهان بودند.

ماه‌سلطان رباني همسر آیت الله منتظري بود كه روز گذشته در سن 84 سالگي درگذشت و پيكر وي در قطعه مادران شهيد گلزار شهداي قم به خاك سپرده شد.

حجاب زن برای او مضر است

محمد خاتمی(معروف به ممد چاخان): اگر این حجاب و پوشش مانع حضور زن و بروز شخصیت زن شود، قطعا مضر است... مشکل این است که زنان چگونه لباس بوشند، مشکل این است که زنان بتوانند در عرصه های مختلف حضور داشته باشند.

(همبستگی، ۱۶/۷/۷۹)

جلوگیری از روابط دختر و سر جلوگیری از پيشرفت است

آروشا مشتاقی زاده: دختر و پسر به دوستانی از جنس مخالف، احتیاج دارند و جدا کردن آنان از یکدیگر اثرات نامطلوبی بر فرد و جامعه دارد و امکان پیشرفت را کم می کند.

( ایران جوان، ۱۲/۳/۷۸)

شعار مرگ بر آمریکا وحشیانه است

عطاء الله مهاجرانی: سر دادن شعار مرگ و آتش کشیدن پرچم آمریکا، اعمالی زشت و وحشیانه است!!!

(جبهه، 30/5/78)

حذف صحنه های جنسی از فیلم ها هیچ مستند شرعی ندارد

محمد جعفر هرندی: حذف صحنه های جنسی و مشروب خواری از فیلم ها ، هیچ مستند شرعی ندارد؛ کجای فقه آمده است که گفتن و شنیدن اینکه پسری به دختری بگوید: دوستت دارم، حرام است؟؟؟؟

(هفته نامه آبان، 9/11/78)

هیئت های مذهبی منشا خشونتند

محمد قوچانی: هیئت های مذهبی منشا خشونتند و بسیجی ها اعضای تشکیل دهنده این هسته ها می باشند.

عصر آزادگان، 20/1/79)

هنرمند به فضای ابتذال نیاز دارد

بهروز افخمی: هنرمند اصیل هم به نحوی به فضای زنده و البته آمیخته به ابتذال نیاز دارد و در یک فضای پاکیزه شده و تحت سانسور از دل و دماغ می افتد.

(کیهان، 2/8/79)

خمینی متعلق به موزه تاریخ است

اکبرگنجی: ما تلاش می کنیم خمینی را به گونه ای تفسر کنیم که مخالف با دموکراسی نباشد!!!؟ خمینی دیگر وجود ندارد آنچه وجود دارد فقط برداشت های ما از سخنان اوست. اما او به هر حال یک روزی در موزه خواهد رفت و هیچ کس نمی تواند جلوگیری کند این یک تامل تاریخی است.

(کیهان، 24/1/79)

فرهنگ شهادت خشونت آفرین است

عبدالکریم سروش: فرهنگ شهادت خشونت آفرین است، اگر کشته شدن آسان شد، کشتن هم آسان می شود.

(نشاط، 12/3/78)

خدا را هم میتوان فتنه گر نامید

محمدکاظم محمدی اصفهانی: مردم حق دارند همه مسئولان را به سوال کشیده و از آنها انتقاد کنند حتی اگر آن مسئول، پیامبر و امام معصوم باشند، بلکه به خود خدا هم می توان اعتراض کرد و او را فتنه گر نامید.

(ایران، 24/4/79)

علیه خدا هم میتوان اعتراض کرد

ابراهیم اصغر زاده: اگر مجوز راهپیمائی به هر گروه بر اساس قانون داده شود اشکال ندارد، حتی علیه خدا.

(آفتاب امروز، 2/6/78)

اراده مردم همان اراده خداست

فرامرز شکوری: اراده مردم همان اراده خداست و انتخاب مردم هم همان انتخاب خداست، لذا دموکراسی غربی با دین سازگار نیست.

(آبان، 2/6/77)

امروز خدا در جامعه هیچ کاره است

محسن کدیور: یک زمانی مردم می گفتند چون عیسی(ع) این سخن را گفته پس درست است، اما امروز عیسی که سهل است خود خدا هم اگر حرفی بزند و آن حرف با عقل مردم منطبق نباشد نخواهند پذیرفت. امروزه خدا در جامعه هیچ کاره است، همه کاره مردمند.

(دانشگاه تهران، سال 79، پژوهش های قرآنی)

ما پیشرفت نمی کنیم چون هنوز خدا نمرده است

علیرضا علوی تبار: جامعه ایران فاز سنتی خود را پشت سر گذاشته و می خواهد مدرن و صنعتی شود، اما در این جامعه هنوز خدا نمرده است. بنابراین ما چگونه می توانیم به این وضعیت چیره شویم.

(یالثارات، 4/3/79)

بعد از پیامبر ولایت خاتمه یافته است

عبدالکریم سروش: ولایت، منحصر در شخص نبی اکرم است و با رفتن او ولایت نیز خاتمه می یابد؛ او خاتم نبوت و خاتم ولایت بود، ولایت پیامبر بعد از او به کسی منتقل نشده است.

(ماهنامه کیان، بهمن 77)

در مقابل اهانت به پیامبر سکوت کرد

فرهاد بهبهانی: حکم « سبب النبی و الائمه» قتل نیست بلکه باید آن را تحمل کرده، مقابله به مثل نکرد.

(آبان، 10/7/78)

موسوي:مشهور به چيز حسين:

مشكل مملكت ما سيرهستش بنده رفته بودم همدان محصول اونجا سيره سير

كشاورز اومده به من ميگه سير چيني اومده و ما نميتونيم سير ايراني بفروشيم

بنده فرمان هشت ماده اي امام(ره)رو اجرا خواهم كرد

خرداد۱۳۸۸مناظره با دكتر محمود احمدي نژاد

كروبي هم معروف به شيوخ .........:اين و خودتون حدس ميتونيد بزنيد

ولي حرف دل همه ي برو بچه هاي عاشق ولايت فقيه

لعن علي عدوك يا حسين

هاشمي و كروبي و خاتمي و مير حسين

منبع:وخدايي كه در اين نزديكيست

عملکرد بسيج را در سه دهه گذشته مي‌توان به اين ترتيب دسته بندي کرد. در دهه اول، شاهد حضور حماسي و داوطلبانه جوانان بسيجي هستيم که خالصانه در عرصه هاي مختلف خصوصا در مبارزه با تجاوزکاران عراقي وارد کارزار شدند. آنها چنان در ولايت ذوب بودند که به تاسي از معمار کبير انقلاب، دنيا را رها کردند و براي امنيت جامعه، يا به شهادت رسيدند يا اسارت و آزادگي يا جراحت و جانبازي را به جان خريدند. کارکرد دهه اول حضور بسيج در کشور، ايجاد امنيت در جامعه بود، چرا که طبيعتا مهم ترين نياز مردم در جوامع بشري، دارا بودن امنيت است و از اين لحاظ در آن دهه حساس، بسيج به بهترين شکل، عمل کرد و حضور داوطلبانه نيروهاي بسيجي و تاثير وجود آنها را مردم با تمام وجود حس کردند. در دهه هاي بعد، اين نوع نياز از جانب مردم کمتر احساس شد. با وجودي که ما همواره در معرض تهديد قرار داريم، اما پايان جنگ، اين حس را ايجاد کرد که بسيج ديگر صحنه هاي عملياتي ندارد و کارکرد نظامي بسيج را پايان يافته تلقي کردند. در حالي که بايد بعد از جنگ بر روي گسترش اين فرهنگ و نهادينه شدن آن کار مي شد، ولي تغييراتي در اوضاع فرهنگي کشور در حال شکل گيري بود و هنوز هم هست که از داخل و خارج، دشمن درصدد تضعيف اين فرهنگ - که سلاح برنده و برگ برنده ما در جنگ بود - برآمدند. به بيان ديگر، دشمن تلاش کرد تا با تحرکاتي جدي افکار عمومي را به دست گيرد و نقطه قوت کشور ما را مورد هدف قرار دهد. با ايجاد تاثيرات منفي بر اجتماع و به ياري برخي افراد کم اطلاع و دشمنان داخلي، اقداماتي انجام گرفت که متاسفانه لطماتي جدي به بسيج و فرهنگ آن نزد افکار عمومي زد. بعدها مشخص شد که اين تحرکات ريشه در جريان هاي پشت پرده ضد بسيج و بسيجي دارد و اين سوژهايي است براي تخريب بسيج.

ادامه مطلب را بخوانید...